لتروزول در کنار تاموکسیفن یکی از دو ستون هورمون‌درمانی سرطان پستان است، ولی این دو از دو راه کاملاً متفاوت کار می‌کنند — و همین تفاوت تعیین می‌کند کدام برای چه کسی مناسب است.
چرا فقط پس از یائسگی
تاموکسیفن جای استروژن را روی گیرنده می‌گیرد. لتروزول کار دیگری می‌کند: جلوی ساخته شدن استروژن را می‌گیرد.
پیش از یائسگی، بیشتر استروژن بدن را تخمدان می‌سازد و لتروژول بر آن مسیر اثری ندارد. پس از یائسگی، تخمدان دیگر استروژن نمی‌سازد و منبع اصلی، تبدیل هورمون‌های دیگر به استروژن در بافت چربی و عضله است — و آنزیمی که این تبدیل را انجام می‌دهد همان چیزی است که لتروزول مهار می‌کند.
نتیجه‌ی عملی روشن است: این دارو در زنان پیش از یائسگی به‌تنهایی مؤثر نیست و اگر تجویز شود، همراه با روشی برای سرکوب تخمدان است.
درد مفاصل: شایع‌ترین دلیل رها کردن درمان
درد و خشکی مفاصل — به‌ویژه صبح‌ها و در دست‌ها، زانوها و لگن — شایع‌ترین عارضه‌ی این داروست و علتش افت استروژن است.
اهمیتش در خود درد نیست؛ در این است که شایع‌ترین دلیل قطع خودسرانه‌ی این داروست. بیمار درد را تحمل‌ناپذیر می‌بیند، قرص را کنار می‌گذارد و به کسی نمی‌گوید — و اثر محافظتی پنج‌ساله از دست می‌رود.
راه‌های مؤثری برای مدیریتش هست: فعالیت بدنی منظم، مسکن ساده، تغییر به داروی دیگر همین گروه، و طب سوزنی که در همین وضعیت بررسی شده و نتیجه‌ی قابل قبولی داده. پس اگر درد آزارتان می‌دهد، مطرحش کنید.
استخوان، عارضه‌ای که حس نمی‌شود
استروژن از استخوان محافظت می‌کند، پس مهار آن تراکم استخوان را کم می‌کند. این اتفاق هیچ نشانه‌ای ندارد تا روزی که شکستگی رخ دهد.
به همین دلیل سنجش تراکم استخوان پیش از شروع و تکرار دوره‌ای آن بخشی از این درمان است، نه یک بررسی اضافی. کلسیم و ویتامین D کافی و فعالیت بدنی تحمل‌وزنی — پیاده‌روی، بالا رفتن از پله — بخش عملی محافظت است.
انتخاب میان این دو دارو
هیچ‌کدام مطلقاً بهتر نیست؛ الگوی خطرشان متفاوت است. لتروزول استخوان و مفاصل را درگیر می‌کند و خطر لخته و رحم ندارد. تاموکسیفن برعکس: از استخوان محافظت می‌کند ولی خطر لخته و رحم دارد.
تصمیم به وضعیت یائسگی، تراکم استخوان، سابقه‌ی لخته و تحمل شما بستگی دارد. و اگر یکی را تحمل نمی‌کنید، تغییر به دیگری اغلب گزینه‌ی روی میز است — این را بپرسید، به‌جای اینکه درمان را رها کنید.