پاکلی‌تاکسل از پوست درخت سرخدار کشف شد و امروز یکی از پرکاربردترین داروهای شیمی‌درمانی است. سازوکارش با بیشتر داروهای این گروه فرق دارد و همین بعضی عوارضش را توضیح می‌دهد.
چه می‌کند
هنگام تقسیم سلول، رشته‌های پروتئینی ریزی کروموزوم‌ها را به دو سمت می‌کشند. این رشته‌ها باید مدام ساخته و برچیده شوند تا کار کنند.
پاکلی‌تاکسل این رشته‌ها را قفل می‌کند؛ ساخته می‌شوند ولی برچیده نمی‌شوند. سلولی که رشته‌هایش قفل شده نمی‌تواند تقسیم را کامل کند و از بین می‌رود. همین رشته‌ها در سلول‌های عصبی هم نقش انتقال مواد را دارند — و اینجاست که ریشه‌ی بی‌حسی دست و پا را می‌بینیم.
پیش‌دارو اختیاری نیست
پاکلی‌تاکسل در آب حل نمی‌شود، پس در حلال ویژه‌ای تهیه می‌شود. همان حلال می‌تواند واکنش حساسیتی بسازد — و به همین دلیل پیش از تزریق کورتیکواستروئید و آنتی‌هیستامین داده می‌شود.
این پیش‌داروها بخشی از خود درمان‌اند. اگر دوزی از آن‌ها را فراموش کردید، پیش از شروع تزریق بگویید؛ پنهان کردنش خطر واقعی می‌سازد. واکنش، اگر رخ دهد، معمولاً در دقایق نخست جلسه‌ی اول یا دوم است: گرگرفتگی، تنگی نفس، کمردرد یا احساس فشار در قفسه‌ی سینه. همان لحظه اعلام کنید.
بی‌حسی تجمعی است — زود بگویید
گزگز و بی‌حسی انگشتان دست و پا شایع‌ترین عارضه‌ی محدودکننده‌ی این داروست و ویژگی‌اش این است که روی هم جمع می‌شود: با هر دوره بیشتر می‌شود و می‌تواند پس از پایان درمان هم ماه‌ها یا سال‌ها بماند.
به همین دلیل زودگفتن تعیین‌کننده است. اگر بی‌حسی به‌جایی رسید که دکمه بستن، برداشتن سکه یا احساس کردن پله‌ها سخت شد، این را حتماً گزارش کنید — کاهش دوز یا تغییر فاصله‌ی دوره‌ها می‌تواند از ماندگار شدن آسیب جلوگیری کند. تحمل کردن در این مورد سود ندارد.
دردی که دو روز بعد می‌آید
درد عضلانی و مفصلی سراسری، معمولاً دو تا سه روز پس از تزریق شروع می‌شود و چند روز طول می‌کشد. بسیاری از بیماران آن را با بیماری یا آنفولانزا اشتباه می‌گیرند.
این عارضه شناخته‌شده و انتظارشده است. راه‌های مدیریتش وجود دارد — از مسکن ساده تا تنظیم برنامه‌ی استراحت — و ارزش مطرح کردن دارد، چون می‌توان از پیش برایش آماده شد به‌جای اینکه هر دوره غافلگیر شوید.